ماه مبارک رمضان

۷۹ بازدید

بارش برکات‏

بارش برکات‏

رمضان فرصت سبز فراخوان الهى است که دل‏هاى روبه آفتاب براى شرکت در حرکتى شکوهمند ، صدا زده مى‏شوند و بساط پرنشاط امّا ساده و بى‏پیرایه این ضیافت پر عمق دل‏هاى اهل ایمان گسترانیده مى‏شود، خوانى به وسعت ملک و ملکوت، باران رحمت الهى که شروع به ریزش مى‏کند ، باید دل را از روى زمین خاکى برداشت و زیر قطره‏هاى این نشانه لطف الهى رفت.  باران با طراوت مى‏بارد تا آیینه زنگار گرفته «قلوب الناس» به صفایى دیگر نشیند و جان و روان غبار گرفته ایشان به زلال این بارش لطیف ، پاک و پیراسته شود. عارفان و اهل سلوک گفته‏اند در این ماه دل‏ها را باید از اغیار شست و مهر به فناپذیرى‏ها را سوزانید. پس خسران بزرگى خواهد بود اگر این ایام را به غفلت و بدون منفعت از دست دهیم و در آخر کار مشاهده کنیم جز گرسنگی  و عطش و زجر و رنج  چیزى نصیبمان نگردیده و درخاتمه باز همان باشیم که بودیم، همان آدم سابق با همان ویژگى‏هاى نفسانى که بر حوزه وجودمان سایه افکنده است. پس باید دیده بصیرت را گشود و نظر در بطن و باطن این عبادت انداخت تا مراد و منظور غایى و عالیش را دریافت به تعبیر شاعر:

نظر را نغز کن تا نغز بینى‏              گذر از پوست کن تا مغز بینى‏

خواجه عبداللّه انصارى گفته است: اینک ماه رمضان آمد که هم بسوزد و هم بشوید، به آتش گرسنگى تن ما را بسوزاند و به آب توبه،  دل‏هاى گناهکاران را بشوید. ماه رمضان که شریف‏ترین ماههاست  را موسم معامله برای  تو دانسته اند ، ماهى که در آن گناهان آمرزیده، دیوها رانده، درب بهشت گشوده و درهاى دوزخ بسته مى‏شود.آن صاحب دل که در این ماه پر معرفت ، بردرجات معرفت قلبى خود بیفزاید خواستگاه  تجلّیات حضرت دوست مى‏شود. رمضان که مى‏آید مى‏باید خم خانه نفس رذیله ، فرو ریزد و بت خانه وجود از لوث وجود تمام اصنام فرودین مادى و اهریمنى پالوده و پیراسته گردد که به فرموده مولانا امیرالمؤمنین (ع)،  مادر  بت‏ها، بت نفس شماست.کوتاه سخن آن که رمضان ، درهاى باغ مغفرت و معرفت را سحر تا سحر مى‏گشاید تا ساکنان حریم خلوت دل، افطار تا افطار، روزه در آن بگشایند و دیده به روى دوست گشایند که اهل دل را یک چنین درخت روزه‏اى در پایان ماه به برگ و ثمر مى‏نشیند.  شجره طوبایى که حاصل پالایش خاک وجود از ذره‏هاى تعلّق به غیر اوست. پس قدر این بوستان معنا را بدانیم و از کف با کفایت ساقى اش ، ساغرهاى مکارم و معارف ستانیم که چون ماه رمضان به هلال نشیند و محو گردد ما نیز در حالت عارفانه خویش در محیط انوار و جذباتش که بسیار اعلاست محو شویم و چنان نگردیم که در پایان کار از سر تحسّر و تغابن دست بر روى دست زنیم که‏اى دل غافل:

قرب یک ماه به میخانه اقامت کردم‏                                             اتفاقاً رمضان بود و ندانستم من

(۰) دیدگاه